ย้อนไปประมาณสิบกว่าปีที่แล้ว
ในวันที่ ต้อมและตั้ม สองเสือหัวแข็ง
พึ่งลืมตาขึ้นมาสร้างความปั่นป่วนให้โลกใบนี้  ได้ไม่นานนัก  ทุกๆเช้าเย็น เพื่อนบ้านแถวนั้น
 มักจะได้ยินเสียงเจี้ยวจ้าวของเด็กตัวเล็กๆสองคนอยู่เสมอ ต้อมเล่นสนุกกับน้องตั้มเล่นสนุกับพี่
บางครั้งก็ทะเลาะกัน งอนกันจนแทบไม่มองหน้า
แต่อีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ก็วิ่งไล่จับกันเหมือนเคย

คุณแม่ของต้อม  และตั้ม หมั่นปลูกฝังความรักให้ลูกทั้งสองอยู่ตลอดเวลา“เราสองคนเป็นพี่น้องกัน  ต้องรักกันให้มากๆนะจ๊ะ” “คร๊าบ...บ”
 สองหนุ่มจอมป่วนรับปาก  ก่อนวิ่งแจ้นออกไปเล่นไล่จับกันต่อ เด็กตัวน้อยๆทุกคนมักมีสิ่งที่ชื่นชอบเหมือนๆกันนั่นคือ  ลูกกวาดขนมหวานที่อุดมไปด้วยน้ำตาล  และสีผสมอาหาร 
ตั้มผู้เป็นน้องชอบลูกกวาดเป็นชีวิตจิตใจ
เขาติดลูกกวาดงอมแงม  ราวกับติดยาเสพติด 
จำเป็นต้องให้กระพุ้งแก้มและลิ้นรับรสทำงานอยู่ตลอดเวลา คุณแม่จอมเฮี้ยบ คอยกำชับเป็นหนักหนาว่าอย่ากินลูกกวาด “แม่ห้ามไม่ให้ลูกกินลูกกวาดอีกแล้วนะ   ลูกกวาดพวกเนี้ยกินบ่อยๆฟันก็จะฟันผุ พอฟันผุแล้วก็ต้องไปหาหมอฟัน   ไปให้หมอเขาเอาคีมใหญ่ๆมาถอนฟันให้เจ็บๆ ลูกกลัวมั้ย   ถ้ากลัวก็อย่ากิน  ต้อมต้องคอยห้ามน้อง  อย่าให้น้องกินอีกนะลูก!”

คุณแม่พร่ำบอกแทบทุกวันค่ำเช้า แต่เด็กก็คือเด็ก !แม้ว่าสองหนูน้อยจะกลัวหมอฟันมากเพียงใด แต่ก็ยังกินลูกกวาดเรื่อยมา จนกระทั่งวันหนึ่ง
คุณแม่จับได้ว่าสองพี่น้องเอาเงินค่าขนม 
ไปซื้อลูกกวาดกินจนหมดเกลี้ยงเธอเหลืออด  และเอือมระอากับพฤติกรรมของลูกชาย  จึงเรียกทั้งสองเข้ามาแล้วจัดการลงโทษต้อมเพียงคนเดียว ในฐานะพี่ชายที่ไม่ยอมห้ามปรามน้อง
ซ้ำยังร่วมกระทำผิดไปอีกคนด้วยความที่แม่เกิดบันดาลโทสะ เธอจึงตีอย่างไม่ยั้งไม้เรียวอันเล็กๆ เมื่อกระทบกับขาอ่อนๆ มันช่างเจ็บเหลือใจ ต้อมร้องลั่นเพราะความเจ็บปวด  โดยที่ตั้มผู้เป็นน้องยืนน้ำตาซึมอยู่ใกล้ๆ“อยากฟันผุนักใช่มั้ย   แม่บอกกี่ครั้งกี่หนแล้วว่าอย่ากินลูกกวาดพวกนี้  เตือนเท่าไรก็ไม่ฟัง  ต้อม ! เราเป็นพี่ทำไมไม่ห้ามน้อง  กลับไปกินด้วยกันอีก  ห๊า !”

ต้อมผู้เป็นพี่สะอึกสะอื้นตอบกลับมา “หนูไม่ชอบกินหรอก แต่ที่กินเพราะ  ไม่อยากให้น้องไปหาหมอฟันคนเดียว” ความรักของพี่น้อง   อาจทำให้ฟันผุไปบ้างตามประสา แต่มันก็คุ้มค่าเหลือเกิน และนี่ก็คือปูมหลังอันหวานละไมของต้อมกับตั้ม  ที่เราๆมีโอกาสได้ฟังจากคำบอกเล่าของแม่ใจดี ผู้สวมบทแม่ใจร้าย เมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้ว “รักคืออะไร?” เราคงต้องกลับมาถามตัวเองอีกครั้งอย่างตั้งใจ ถ้าจะตอบคำถามในข้อนี้ให้ง่ายและชัดเจนที่สุด เห็นทีจะต้องตอบแบบกำปั้นทุบดิน “รักก็คือรัก” ความรักไม่มีวันเป็นอย่างอื่น นอกจากเป็นตัวของมันเองแม้ไม่เคยมีใคร ได้ยลโฉมของความรักว่าสวยหล่อขนาดไหนแต่ก็เชื่อว่าเราทุกคนสามารถรู้สึกถึงมันได้
หากเรายังมีหัวใจ! เหลือพอรู้สึกในวันที่เราเจ็บ แล้วมีใครบางคนนั่งอยู่ข้างๆ แม้เขาคนนั้นไม่ได้เอ่ยปากแต่เราก็รับรู้ได้ว่าเขาเจ็บไปพร้อมๆกับเรา
รู้สึกในวันที่เราตื้นตัน
 แล้วมีใครสักคนนั่งฉีกยิ้มอยู่ไกลๆ
แม้เขาคนนั้นไม่ได้เอ่ยปาก
แต่เรารับรู้ได้ว่าเขาสุขล้นยิ่งกว่าตัวเราเสียอีก

สำหรับใครๆหลายๆคน นี่แหละคือสิ่งที่เรียกว่า... ความรัก แล้วคุณล่ะ  “ความรักคืออะไร?”